ร่วมประกวดคัพเค้กที่อูแทร็กท์ (Utrecht)

ดั๊นไปร่วมประกวดคัพเค้กมาอีกแล้วเมื่อวันที่ 29-30 กันยายนที่ผ่านมา ในงาน  Taartentrends ที่เมือง อูแทร็กท์ (Utrecht) โอ้โหลุ้นน่าดู คราวนี้ตั้งใจอยากได้ที่หนึ่ง อยากได้โล่ห์ขนาดจิ๋ว น่าร๊ากมาครอบครองให้เป็นที่สุขสมอารมณ์หมาย จึงตอกไข่ใส่ใจ ลงมือทำคัพเค้กอย่างมุ่งมั่นตั้งใจเหมือนเช่นเคย 2 ประเภทๆละ 6 ลูกรวม 12 ลูก ตามกฏระเบียบการเข้าประกวดภายใต้หัวข้อ Carnaval Mundial ดั๊นได้ทำคัพเค้กดังกล่าว 2 แบบคือ 1. แบบประดับด้วยหน้ากาก และ 2. แบบประดับด้วยเทียร่า สวมศรีษะ (ตามภาพด้านล่างนี้)

เนื่องจากทางกองประกวดได้เขียนระเบียบการประกวดไว้อย่างชัดเจนแล้วในระเบียบการ ว่าการตัดสินจะไม่มีการชิมรสชาติเค้ก แต่จะดูเทคนิคการสร้างชิ้นงาน, ความคิดริเริ่ม, ความประทับใจ ,การสร้างงานให้เข้ากับหัวข้อการประกวด (Theme) และการนำเสนอชิ้นงาน ฐานตั้งคัพเค้กจะต้องไม่ใหญ่เกิน 30 × 30 เซ็นติเมตร โดยไม่จำกัดความสูง 

ปีนี้ดั๊นไม่คิดจะประดิษฐ์ ฐานตั้งคัพเค้กเองเหมือนปีก่อน เพราะดั๊นเองมีฐานตั้งคัพเค้กอยู่แล้วหลายอัน รวมทั้งที่เพิ่งได้รับจากเพื่อนๆ เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา จึงคิดว่าจะเอาฐานคัพเค้กที่มีอยู่แล้วมาประดับให้แลดูได้บรรยากาศครึกครื้นแบบ คาร์นาวัล นั่นเอง

เมื่อพูดถึงเทศกาลคาร์นาวัล นอกจากจะทำให้นึกถึงสีสันสดใสร่าเริง หน้ากาก วิกผม 

มงกฏ ชุดเครื่องแต่งกายแบบโอ่อ่าย้อนยุค นอกโลก นอกจักรวาล หรือออกมาจากเทพนิยายใดๆก็ตามแต่แล้ว สิ่งหนึ่งที่ทำให้ดั๊นคิดจะนำมาใช้ประดับฐานตั้งคัพเค้กคราวนี้ก็คือขนนกและขนนกยูง ซึ่งบังเอิญได้ซื้อเก็บเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้ จึงได้นำมาประดับต่อยอดฐานคัพเค้กตามที่เห็นในภาพด้านข้างนี้ค่ะ

การสร้างสรรค์งานประกวดครั้งนี้ ดั๊นใช้เวลาเพียงสัปดาห์เดียว โดยเฉพาะ 3 วันสุดท้ายก่อนส่งงาน เรียกได้ว่าอยู่กับงานเต็มเวลาเลยทีเดียว ถ้าจะบอกว่าชุดกินขุดนอนชุดทำงานเป็นชุดเดียวกันคุณๆจะเชื่อดั๊นมั๊ยคะ มันเป็นเช่นนั้นจริงๆค่ะ

ก็สรุปว่าทำงานได้เสร็จตามเวลาที่คาดไว้ ตอนย่ำค่ำของวันพฤหัส ทำงานเสร็จเก็บงานเข้าที่ จัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับการเดินทาง แล้วจึงเข้านอนแต่วัน เพราะเช้าวันศุกร์ที่ 29 กันยายน ดั้นต้องตื่นแต่เช้า ต้องนำชิ้นงานไปส่งให้ถึงกองประกวดระหว่าง 8.30-9.00 น. หากช้าไปกว่านั้น จะไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมประกวดทันที

เข้านอนคืนนั้นสุขใจมากมาย งานเสร็จ สวยสมใจ ภูมิใจและชื่นชมกับมันมาก สมาชิกในครอบครัวและกัลยาณมิตรรอบๆตัว เห็นผลงาน ล้วนต่างพากันชื่นชม เชียร์ให้กำลังใจกันจนดั๊นตัวลอย  แค่นี้ก็มีความสุขที่สุดแล้ว จนทำให้เคลิ้มแและเผลอคิดไปว่าดั๊นต้องได้ที่ 1 เป็นแน่แท้

เช้าวันที่ 29 กันยายน ตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว พาลูกๆคัพเค้กทั้งหลายรวมทั้งส่วนประกอบต่างๆที่เกี่ยวข้อง ขึ้นรถ ไปแวะรับเพื่อนกัลยาณมิตรผู้น้อง บ้านใกล้เรือนเคียง ผู้อาสาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางเพื่อสู่งานการประกวดครั้งนี้  

ขับรถแบบชิลๆ เกือบ 2 ชั่วโมง ถึงที่หมายตามเวลาที่วางแผนเป๊ะ อะไรๆก็ดีไปหมด คนโบกรถเข้าที่จอดก็ดีน่ารักมีน้ำใจ ขึ้นลิฟท์เข้างานก็มีคนกดลิฟท์ให้ แล้วยังนำทางไปถึงชั้นจัดงานอีกด้วย ก็เป็นอันว่าได้ส่งงานตามเวลาที่กองประกวดกำหนด จัดชิ้นงาน แสดงไว้บนโต๊ะที่ถูกจัดไว้ให้แล้วนั้น เสร็จ ถอ นหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกโล่งใจ รอฟังผลการประกวดบ่ายวันรุ่งขึ้นอย่างชุ่มชื่นหฤทัย

หลังจากที่คอยอย่างมีความหวัง ตื่นเต้นมากกกกก..ผลการประปวดที่ออก...ทำให้ผิดหวังจนได้ ชิ้นงานของดั๊นได้ใบประกาศทองแดงค่ะ Bronze อีกแล้วค่ะ ปีนี้ 

My Awesome Cupcakes

ไปยืนดูผลงานที่ได้ที่หนึ่ง  อดส่ายหน้าไม่ได้ แอบบอกตัวเองอยู่ในใจ เป็นไปไม่ได้ ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนซักพักใหญ่ๆ หลังจากหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆปล่อยออกมาช้าๆ ด้วยใจที่ยอมรับความจริง กับการตัดสินของคณะกรรมการ แล้วจึงเก็บงานลงกล่อง เดินทางกลับบ้าน

บทสรุป :  ผิดหวังค่ะ  แต่ไม่เสียใจ ขอขอบคุณทุกคนในครอบครัว และกัลยาณมิตรรอบกายที่สนับสนุนและให้กำลังใจเสมอมา ปีหน้าฟ้าใหม่ ตั้งความหวัง สู้กันใหม่ คอยลุ้นกันต่อไปคะ

ขอบคุณคะ

Excursion Culinary Day 6

Arrival in Monaco
26-06-2014

We arrived in Monaco before 6 p.m. But due to which technical problem on this planet I was not quite sure or didn’t even recognize any more, our car was in trouble. We were a bit in panic when the smoke came out of the car’s front body along with some weird burning smell. Our friends’home was on high hill...well,to be precise...actually, on moutain scope and the way from the main Domain gate to the house was really steep.The total weight of the car,the break,the radiator or whatever it could be the cause,we had no clue. We had to switch off the engine and parked the car right away. Everyone was running out of the buddy to find a shelter as if the vehicle was about to explode. But...no...it didn’t, Thanks anyway ! to our lord Buddha!

We were comforting ourselves and one another inside the house before making a phone call to the car rental company.At this point,we wanted to make sure that the car was workable for the transit to the airport tomorrow morning, otherwise we needed a new one instead. The whole story was told and the mechanic was sent to inspect the car short after the story ended. After thoroughly check,it was assured there was nothing wrong with the engine nor with other parts. After the cooling, the car will be at its best again, he explained decisively before he left.

Well,because of this incident,we unfortunately missed the cozy “welcome part” from our hosts. We came in , checked friends’ hands and exchanged just a few greeting words. All attention went to the car’s problem.We didn't even have time to admire the surrounding.That was less fun.

And that was not included in our plan at all...anyway...

But the fact that there was nothing mattered to the car was already a huge releasing from anxiety. We were calming down then,everyone was at ease again and sighed a relief. Whareat we splited to each own room to get ready for dinner.

Darry and her husband,our hosts, invited us for dinner at their restaurant in town that evening.In fact, it was already late for dinner by then and we all were very exhausted from the journey though, we needed food and were looking forwards to those authentic Thai dishes as described previously per email to our chatgroup box.And in the restaurant,like many other guests, we had to wait before the meals served too though priority granted. As I observed I hardly saw smile on our faces on dinner table that night.While waiting,we sometimes looked in one another’s eyes and we smiled gently to encourage each other.And so when the provisions came,in a blink of an eye,like every other meals on the other days, the plates were swept away entirely in a sudden. This was just to confirm that we really loved food. And it was such superb authentic Thai meals as mentioned in email and  as originally cooked as in our homeland.The taste was awesome and absolutely second to none, I must underline and highly recommend.

After food,we went back home right away,it was quite late at that time. I rememebred that we slept just a few hours before we woke up to get ready to leave to Nice airport by 5 a.m. We had an early flight. And it’s true,the car was viable and we were driving very well with it to the airport. Just less than an hour we were there,by following the other taxi van that we ordered in advance for the rest of us,then.

At the airport, we brought the rented car to its provided parking space, droped the car key in the box, moved on to check in,left all those possible difficultes behind and let ourselevs fly smoothly away...to Naples,Italy. 

follow me on Twitter 
www.stgthaipride.nl